donderdag 13 oktober 2011

13 oktober 2011

Inmiddels wonen we al eventjes in het noorden. Appelscha weet Hannah met trots te vertellen. Met eventjes bedoel ik dan 1,5 maand en dat is best kort als je bedenkt dat de tijd toch wel snel gaat. Zoveel is er gebeurd, zoveel hebben we gedaan en zo blij zijn we hier. Omdat ik mijzelf wel ken (en de meesten van jullie kennen mij ook zo goed) heb ik alvast een stukje geschreven van voor de verhuizing en dat volgt eerst, geschreven op 28 augustus 2011)

Morgen is het zover, dan gaan we verhuizen. Hannah is er vol van! Tante Anneke heeft een aftel kalender gemaakt en daar wordt elke dag trouw een vakje ingekleurd. Ze komt zelf wel vragen welke. De 1 en de 7? Of vandaag was het de 2 en de 8. En morgen is de laatste dan gaan we naar de boerderij! En als je vraagt wie er mee gaat, gaat ze ze allemaal af.

Deze drukke tijd van inpakken, regelen en bellen kan je merken dat dit ook zijn effect heeft op de kinderen. Wij gestrest, zij ook. En dat is helemaal niet raar. De laatste paar nachten zijn ze allemaal bij Opa en Oma en Timo verzuchte al dat het nu eindelijk weer een beetje normaal was. Even een adempauze tussendoor. En voor de papa's en mama's tijd om ongestoord in te pakken, te slepen en op te ruimen.
Hannah heeft er enorm naar uit gezien en was helemaal trots dat we lopend met haar koffer en roze boodschappenkarretje op pad gingen. Glunderend door de straten van Dordrecht. De laatste keer onder het tunneltje door en nog even een gil laten horen.

Ze was wel wat verontwaardigd toen ze hoorde dat Papa en Mama nu in haar kamer slapen. Dat mag toch niet? Maar ook in die kamer heeft zij haar laatste nachtje gehad. Afscheid van al de jaren dat ze er lag. Van klein baby'tje tot grote bijna kleuter. Het ging er van klein ledikantje met schommelstoel tot peuterbed met poppenbed en keukentje. En al die tijd het leuke eendjes behang.

Hannah is ook druk geweest met de verhuizing dus. Dan kwam ze vragen wat ik aan het inpakken was en of dat ook mee moest. En of ze dat dan nu niet meer nodig had, en straks dan weer wel? Of werd ze midden in de nacht wakker uit een angstige droom (1 van de vele tegenwoordig) want Papa had de wielen van haar fiets afgehaald en dan was hij stuk! Of ze vroeg me de oren van mijn hoofd of dit en dat en zus en zo toch ook wel mee gingen. En Winnie ook hé want anders is hij hier alleen en dat is zielig!

Het is een lieverd, die meid van ons, druk met haar eigen leven maar zo opmerkzaam voor alles om haar heen. Druk met ontwikkelen maar ook meeleven met anderen. Ze praat over zichzelf in de derde persoon. Want het kindje wil ook mee naar Appelscha!

Nu is ze plotseling écht gaan tekenen. Van alleen maar krassen naar poppetjes met armen en benen en een hoofd en spinnen met een heleboel poten. Rondjes die ze inkleurt of een maan en een zon. Een boom of een huis, haar hele fantasie komt er nu uit. Ook is ze hele verhalen aan het spelen met poppetjes en autotjes. De ene is de mama en de anderen de kinderen. En dat ze wel goed moeten luisteren hoor!


In het nieuwe huis gaat alles anders. En toch weer niet. Slapen op de kamer bij papa en mama en sinds kort ieder in de eigen nieuwe kamer. Hannah koos roze dus dat heeft ze gekregen hoor! Papa en mama hebben bruin en de logeerkamer is groen. Dan hebben we bruin, groen en roze he?
Slapen gaat nu ook weer veel beter. De eerste nachten in de kamer nog even angstig. Er was een meneer in haar bed en die hebben we maar even weggestuurd. Maar nu is er niks meer aan de hand. Ze gaat op tijd naar bed en slaapt soms wel tot half negen in de ochtend.
En spelen gaat nu altijd met iemand erbij. Want met zoveel zijn we tenslotte. Er is altijd wel iemand om mee te spelen, maar Hannah en Matthias kunnen gezellig samen in de kamer spelen terwijl de grote mensen verbouwen, klussen en weer opknappen. Maar Hannah is 'haar' Sem ook niet vergeten hoor!
En nu is Hannah overdag ineens de oudste thuis met de verantwoordelijkheid voor Matthias. Als ze samen buiten spelen, of alleen in de kamer zijn. En daar groeit een kind ook van.

Hannah's avonturen gaan gewoon door en dat is maar goed ook. Maar ook al wonen we nu in Appeltjesbos, met de schapen aan de overkant, de koeien ernaast, het maïs rondom ons en het bos vlakbij, Hannah is nog steeds Hannah.