woensdag 26 september 2012

Prinses Hannah

Gisteren kwam er voor Hannah een cadeautje met de post en heeft Hannah het laatste korstje van haar been getrokken. Tijd voor een foto dus!

Zo ziet haar been er nu uit. Houd er rekening mee dat ze al een tijdje gelopen heeft waardoor het een beetje paars ziet. Dit is volkomen normaal door de slechte bloedvaatjes.


En dan het cadeautje bij de post. Ik had een tijdje terug via Marktplaats een deal gesloten om ipv geld een print voor op een shirt te bestellen. Ik besloot er een voor Hannah te doen met een kroontje. En omdat ze een kanjer is geweest met hoofdletter K vond ik dat ze het ook helemaal verdiend heeft om er zo bij te lopen:



Hannah is er helemaal trots op. En de meisjes in haar klas ook wel wat jaloers. Nu zijn dat er maar 5 dus dat is makkelijk zat ;)

Dus Jeannette, bedankt voor het maken, Hannah zal hem nog de hele winter met trots dragen!

maandag 24 september 2012

Het verloop van de afgelopen 15 dagen.

Wij hebben foto's gemaakt om de vooruitgang te kunnen zien van Hannah's brandwond. De dokter noemde Hannah daarom het fotomodel. Maar ach, wij hebben diverse kijkers die ook wel willen weten of het nu vooruit of achteruit gaat en zo kan je meteen laten zien hoe dat er nou uit ziet als je je thee over je heen trekt....
Dus hier nog even de foto's achter elkaar:


Dit is dag 2. Er hingen eerst nog bruine vellen en er zaten flink wat blaren op de plek. Dit is er allemaal afgewassen en dat is zeer pijnlijk. Toen een dikke laag zalf, gaas, verband en gekke panty.

Dit is dag 3. Wederom gewassen en dat was vreselijk pijnlijk! De plek is nu niet helemaal rood meer maar er zitten al eilandjes van de zalf. Die maakt een beschermlaagje op de brandwond zodat eronder echte huid kan groeien. Hierover ging opnieuw zalf, gaas, verband en een gekke panty.

Dit is dag 6. Wederom gewassen en dat was vreselijk pijnlijk!Dit ziet er erg vies uit maar eigenlijk is de nephuid druk bezig hard te worden zodat de echte huid eronder genoeg beschermd is. Het natte komt dus van de zalf en die wordt vanaf vandaag niet meer gebruikt. Er gaan nu vette gazen op, gewoon gaas, verband en een gekke panty.


Dag 10. Ondertussen is dit de tweede keer dat het vette gaas vervangen werd. De eerste keer zat het goed vast omdat de huid flink nat was was het gaan hechten aan de gaas. Nu was het vrij snel los, uiteraard deed het zeer maar niet meer zwaar pijnlijk. Hier zie je dat de nephuid dus droog is geworden en korsten vormt. Aan de randen zijn de losse velletjes/korstjes al afgeplukt.
Nu werd het wederom ingepakt met vet gaas, gewoon gaas, verband en gekke panty.

Dat 12. Hier zie je dat er al een flink stuk van de nephuid eraf is. Korsten laten goed los en ze schilferde flink bij het aan en uitkleden. De nieuwe huid is knalroze en vol met slechte nood-bloedvaatjes zonder kleppen. Die waren aangelegd voor de wondgenezing. Deze pompen het bloed dus snel naar de wond als je gaat staan. Nu moet het lichaam gaan zorgen dat de huid goed gaat hechten in alle lagen. Het licht nu nog laagje op laagje en bij wrijving kan het nog los laten/blaren veroorzaken.
De wond zag er nu zo goed uit, droog, geen open huid meer. Dat betekende geen verband meer!

Dag 15. Mama heeft ondertussen elke keer een paar korstjes geplukt en nu is er nog maar 1 plekje over. Nu mag de huid het weer zelf doen. De slechte bloedvaatjes opruimen, goede vormen en zorgen dat de huid goed gaat hechten. Nu mag Hannah weer zonder rolstoel. Overal aan mee doen. En dragen wat ze lekker vind zitten.

Bijna tot niet meer ziens?

Vandaag wederom naar het ziekenhuis.
Maar eerst een ochtend naar school.
Zoals gezegd, met de rolstoel er heen, in de klas lekker lopen en als er naar buiten gegaan wordt dan in de rolstoel. Zoals voorgeschreven door de zusters.
Ging allemaal goed ga ik vanuit. Van de juf niks gehoord en Hannah vond het zelf wel best. Maar nu is ze verrekte moe...
Ze had ook spulletjes mee om te laten zien. Verband en de gazen de zalf en de gekke panty. Ik ga er vanuit dat de juf wel heeft laten zien hoe en wat, want Hannah kennende zegt ze geen woord als ze eenmaal de volle aandacht heeft.

Ze was helemaal blij toen Oma haar op kwam halen uit school en Sem duwde haar rolstoel. En vroeg ook of ze vanmiddag weer terug mocht naar school. Maar dat ging niet want we moesten naar het ziekenhuis en tegen de tijd dat we terug waren was school al bijna uit.


Afijn, het doktersbezoek ging goed. De zuster heeft even de vette zalf eraf gewassen en gekeken of het laatste korstje los wilde, maar dat wilde niet. Maar ze verwacht dat het binnenkort wel loskomt. We hadden nu ook controle van dokter Stolk die ons ook de eerste week heeft gezien. En die vond alles er supermooi uit zien. Ze was heel tevreden en vond dat Hannah het goed gedaan heeft.
Ze mag nu weer lopen, rennen, fietsen, spelen en alles wat ze voor de brandwond ook mocht. Hannah superblij natuurlijk en wij bij thuiskomst meteen gebeld om de rolstoel op te laten halen.

De huid zal nu langzaam de overtollige bloedvaatjes afbreken en goede aanmaken. Dan wordt de huid normaal blank en niet meer knalroze. Aangezien we net een bruinmakende zomer achter de rug hebben zal je het verschil nog wel een tijdje zien en volgend jaar goed opletten met insmeren en desnoods extra beschermen met een laagje kleding. Maar dat is volgend jaar zomer. Voor nu, gaan we eens kijken welke broeken ze lekker vind zitten en welke niet. Want ze klaagde over koude benen in haar legging en rok...


Dit is het speelgoed wat in de gang staat bij de poli van het Brandwondencentrum. En zoals beloofd mocht ze erin als ze weer alles mocht en Hannah heeft dus meteen de daad bij het woord gevoegd.

Nu moeten we over zes weken nog een keer terug komen op controle. 5 november. Ik ben benieuwd hoe het er dan uit ziet, maar we zijn superblij dat het niet deze week nog is, eindelijk niet meer bijna dagelijks naar Groningen heen en weer voor het ziekenhuis. YES!

zondag 23 september 2012

Na 2 weken eindelijk weer in bad!

Omdat een foto meer zegt dan duizend woorden hier de foto's:



Na twee weken eindelijk weer eens fatsoenlijk gewassen worden. In bad geweest met een heleboel eendjes! Zo wilde ze het, want ze had er drie in het ziekenhuis gekregen en wilde helemaal bedolven worden onder de eendjes. Dus mama heeft de eendjes van haar babykamer tevoorschijn gehaald en die erbij gedaan. Uiteraard heeft de hele kinderschare hier plezier van gehad. Vooral die ene die kwaakt, omdat hij met water in contact kwam bleef hij doorgaan!

vrijdag 21 september 2012

Weer een stukje beter!

Vandaag waren we vroeg aan de beurt. Dat is alleen maar mooi, dan ben je er snel weer vanaf!

Maar eerst nog even voorlezen, het laatste hoofdstuk van Koning en Koningin Bobbel.

Vandaag hadden we zuster Gera. Die was ook wel aardig vond Hannah. Het verband was er gisteravond al afgegaan doordat Hannah zo'n jeuk had. Haar hele bed lag bezaaid met stukjes losse nep-huid ofwel korstjes. Papa heeft het verband er weer opgedaan en toen kon zuster Gera het vanmorgen er weer afhalen.


De wond zag er goed uit! En zuster Gera ging ook al enthousiast aan het plukken om de korstjes eraf te halen. En zo houden we er steeds minder over:


Nogmaals, alles wat binnen de 2 weken hersteld is vormt geen litteken, dus als de rest zondag allemaal weg is betekend het geen litteken wat Hannah hieraan blijft herinneren. Natuurlijk duurt het herstellen van de huid nog lang maar dit is al weer de afsluiting van een hele nare periode in het herstel. Voor nu betekend het geen verband meer en dus ook niet meer verschonen, wassen en zalven van de wond!

Hannah had ook het goede nieuws gekregen dat ze nu dan écht weer mag lopen. Maar niet meteen een heleboel. Dus wij hadden gezegd dat ze in de huiskamer rond kon lopen en als ze verder weg ging dan kon ze met de rolstoel. Maar die rolstoel werd al steeds minder gebruikt, zoals de zuster zei: kinderen weten vaak wel wat en wel niet gaat. Als het ging tintelen moest ze rustig aan doen, en hoewel ik haar een aantal keer met rolstoel en al van buiten moest halen heeft ze rustig aan gedaan.

Tante Arike had gezegd dat áls het mocht, Hannah alleen in bad mocht. Dus werd gevraagd of dat mocht en ja hoor, maar niet langer dan 10 minuten. Dat zullen we onthouden. Voor nu werd het laatste cadeautje uitgezocht: een badeendversie van Piet Piraat!

En toen was het op naar huis in een topstemming want: geen verband en ze mocht ook weer lopen! Wat ook helemaal leuk is, ze mag maandag ochtend naar school. We nemen haar mee in de rolstoel. In de klas kan ze dan rondlopen en buiten in de rolstoel. Zo voorkomen we dat ze te hard van stapel loopt en dat ze haar nieuwe huidje openhaalt. Want er wordt natuurlijk wel wild gespeeld buiten, zoals dat hoort maar daar is haar huidje nog niet tegen bestand.


Eenmaal thuis wachtte daar een cadeau van tante Anneke. Die had contact gehad met de stichting "De Regenboogboom". Die bezorgen droomdekens bij zieke kinderen.

Ze vonden Hannah's vertoon van moed gedurende de afgelopen weken genoeg om haar ook een deken te sturen. Eindelijk iets moois om te herinneren en de vervelende dingen te vergeten. De bedoeling was dat ze hem over haar benen kon doen als ze in de rolstoel naar het ziekenhuis gaat. Hoewel ze nu al mag lopen zal ze er in de rolstoel nog wel gebruik van maken. Bijvoorbeeld de lange gang die we door moeten in het ziekenhuis. En op school als er buiten gespeeld wordt moet ze ook nog even in de rolstoel zitten.
Ze kreeg er ook een mooie kristal bij met de opdracht die voor haar raam te hangen zodat het licht erdoor kan schijnen. Helemaal mooi!

Hier staat Hannah's verhaal op de website.

Ook kwam de juf met een mooie grote geknutselde kaart van de hele klas en een mooi nieuw kleurboek. Dat kwam mooi uit, dan konden we meteen vertellen dat ze weer naar school mag! En de juf vond dat ook heel fijn.

Al met al een hele vermoeiende en bijzondere dag. Allemaal mooie dingen en positief nieuws! Eindelijk weer eens een leuke dag...

dinsdag 18 september 2012

En dag met een lach

Vandaag was er eindelijk licht aan het einde van de tunnel voor Hannah. Het einde van de verbandwissel is in zicht! Reden voor een opgewekte Hannah:


Hier werd het verband en gewone gaas eraf gehaald. Mijn hand laat zien hoe groot de plek zondag was waar wondvocht het had vastgeplakt. Nu waren er drie kleine plekjes en alleen de laatste moest even nat gemaakt worden om het gaas los te kunnen halen.

Alles onder toeziend oog van Hannah, die normaal de boel bij elkaar huilt zo zeer doet het. Nu zei ze alleen af en toe au....



Na het verwijderen van het vette gaas wat overigens (uiteraard) wel wat meer vast zat zag het er zo uit.

Toen legde zuster Inge uit dat het jeuken van het loskomen van de korstjes komt. Dus ging ze de losse velletjes en kortstjes pulken. Dat was wel irritant en pijnlijk helaas. Maar overkomelijk.


Hierna werd alles weer ingepakt met een vette gaas, gewoon gaas, verband en een gekke panty zoals wij die dingen noemen.

De dokter heeft ons ingelicht over de verwachtingen die we kunnen/mogen hebben. Zoals gezegd herstellen de meeste brandwonden zich gedurende 2 weken. Daar zitten we zondag aan en de verwachting is dat dan het grootste gedeelte inderdaad zonder korstje hersteld is. Alle huid die nu al roze is hersteld zeker zonder litteken, de rest waarschijnlijk ook als het maar binnen die 2 weken dicht is zeg maar.
Daarna is de huid nog heel broos. De bloedvaatjes liggen dicht bij de oppervlakte en springen dus snel met als gevolg dat het gaat bloeden. Maar het betekend wel dat er niet meer zo dik hoeft worden ingepakt.

Genoeg positief nieuws? Nee? nog eentje dan! We hoeven nu Vrijdag pas weer terug! Súper toch? Nog eentje dan: Hannah hoeft niet meer op de wc getild te worden. Ze mag zelf lopen van de rolstoel naar de wc, of naar de eettafel bijvoorbeeld. Hannah blij, maar Mama zeker ook. Dat sjouwen hakt er wel in! En Hannah wordt er weer wat zelfstandiger door. Ik zal nog wel helpen met aan en uitkleden omdat het verband snel omhoog rolt en dat is niet de bedoeling.

Dat was het wel hoor vandaag, na 3 keer de cd met Kabouter Plop en Piet Piraat ga ik nu genieten van het zonnetje.

zondag 16 september 2012

Een dag met een scherp randje

Zo zien de dagen er uit eigenlijk. Het gaat best goed. Amper pijn alleen met aan/uitkleden en als er per ongeluk op geduwd wordt oid.
En natuurlijk met het vervangen van het verband maar dan is het een dag met een niet leuk uitje....

Vandaag weer zo'n uitje. Op zich is het best gezellig want Hannah kletst je de oren van je hoofd en het voelt ook wel een beetje als quality time samen. Maar de reden is absoluut niet leuk! Vandaag was het gaas aan het vette gaas en dus aan de huid geplakt.
Dat was ook wel een beetje voorspeld. Zoals op de foto van vrijdag te zien was, was de huid nog nat toen die ingepakt werd. Maar ook wel zo nat dat opdrogen eigenlijk weinig zin heeft.
Vandaag wel, vandaag heeft zuster Angela het gaas eraf gehaald en de huid op laten drogen. Zo lang als het Hannah kost om een raketje te verorberen want die kreeg ze. Je krijgt tenslotte pijn in je keel van al dat gillen en huilen.
De huid zag er nu ook een stuk rustiger uit. En er zit een mooi ruitjespatroon in van de vette gazen... Een vierkantjeshuid. Nu is het netjes opgedroogd en zal het niet meer zo lekken en dus vastplakken.

Eenmaal thuis was de energie al weer op en het was pas 3 uur in de middag. Maar zo gaat dat, deze dagen kosten een hoop energie. En gelukkig is het nu om de dag en niet meer elke dag.
Maar het is nog steeds niet leuk!!!!
Hier kan geen roze lift tegenop, en ook geen verhaal van Koning en Koningin Bobbel, ook geen welverdiend presentje of een bedel aan haar armband. Helemaal niks want het doet verdraaid zeer!

vrijdag 14 september 2012

Begin de dag met een lach.

Omdat een dansje er nog niet in zit.
We begonnen de dag weer goed omdat we allemaal beter geslapen hebben. Wat scheelt dát toch een hoop. Maar het wéten dat je naar het ziekenhuis moet, en wát ze daar dan gaan doen. Daar wordt je niet blij van. Ze protesteerde dit keer al voor we in de auto zaten.

Maar zoals gisteren beloofd was, viel het vandaag mee met de pijn. Ik zeg niet dat het niet zeer deed en dat Hannah geen reden had om te gillen en huilen. Maar het was snel weer over. Er zat nog een flinke laag slagroomzalf op en dus hadden de gaasjes zich niet aan de wond gehecht. Het schoonmaken blijft een vervelend klusje en doet gewoon zeer!

Zo zag de wond er vandaag uit:

OK, best wel vies dus. Maar volgens de dokter en zuster Angela is dit goed genoeg om de zalf in de prullenbak te gooien en over te gaan op vette gazen. Super nieuws natuurlijk. We zitten in de volgende fase van het herstel.
Vandaag heeft ze dus vette gazen erop gekregen en die mogen blijven zitten tot zondag. Nog een jippie! Want dat betekend dat we morgen eindelijk een dagje rust hebben van het ziekenhuis.

Zondag gaat het verband er weer af en wordt er weer naar de wond gekeken. Verwachting is dat er dan toch wel wat viezigheid weer ontwikkeld is en dat het gaas ook vervangen moet worden. Maar dat dan de tweede serie gazen langer kan blijven zitten. Nog een jippie natuurlijk.
Maar laten we niet op de feiten vooruit lopen. 1 dag tegelijk. En morgen lekker vrij van het ziekenhuis.
Even niet met de roze lift, even niet een rondje racen door de gangen en even niet voorlezen uit het boek van Koning en Koningin Bobbel. Even geen nieuw bedeltje aan Hannah haar armbandje. Dat allemaal niet en proberen elkaar te vermaken met wat anders.

Vandaag is dat aardig gelukt. Opa is 61 jaar geworden. Hoewel ze niks op school gemaakt had wilde ze toch wel wat kleuren. Dus een kleurplaat gekleurd, wat mooie stickers erop (gesponsoord door het brandwondencentrum) en Hannah was er helemaal happy mee, Opa ook natuurlijk.
Toen we thuis kwamen mocht ze ook nog een súper cool cadeau uitpakken van Papa zijn werk. Een Steffi pop met scooter. Helemaal de blitz natuurlijk! Ze wordt helemaal verwend. In het ziekenhuis mag ze elke dag iets uitzoeken. Van Papa en Mama mag ze elke dag een bedeltje kiezen en van Tante Arike had ze een doosje Ministeck gekregen. En natuurlijk een paar mooie kaarten. Ze vrolijkt er helemaal van op!

En toen Papa moest werken en Mama boodschappen ging doen werd Hannah vermaakt en rondgereden door de neefjes. Er werd gezellig met haar gespeeld en ze commandeerde de boel wel even vanuit de rolstoel. Die de neefjes natuurlijk gaaf vinden om rond te rijden. En het is dat het regende anders had ze vast al een rondje om het huis gemaakt ermee.

Voor nu is het weer bedtijd. Hannah sliep bijna meteen zo moe was ze weer. Morgen zal ze wel weer om 7 uur wakker zijn. Morgen gaan we wel naar Groningen maar niet naar het ziekenhuis. Hopelijk heeft Freddy geen automatische piloot aan staan!

donderdag 13 september 2012

Gaat er nog iets vooruit?

Vandaag begon de dag eigenlijk best wel goed. Allemaal beter geslapen, Hannah vooral natuurlijk, en dan begin je je dag toch anders. Hannah geeft aan bijna geen pijn te hebben en daar wordt je dan uiteraard ook vrolijker van. Ze kan zichzelf ook aardig vermaken en dat vind ik heel knap van haar!

Maar ja, toch was het na de lunch weer tijd om te gaan. Ze wordt al sip als je erover praat dus dat doen we zo min mogelijk. Nu was ze net blij gemaakt met haar nieuwe rolstoel dus de gedachte aan pijn werd snel weggedrukt. In het ziekenhuis kwamen we weer in de roze lift en eigenlijk nemen we alleen die lift maar. Toen we weer terug moesten waren we zelfs in staat om te wachten tot de roze er was maar dat hoefde niet. Maar ja, als je dan aan de beurt bent dan is de lol er toch wel af. Niks ter wereld kan de pijn weg nemen en dan breekt je hart keer op keer. Ze weet wat er komt en toch blijft ze heel netjes liggen en meewerken. Maar vanmiddag moesten we haar toch wel heel goed vasthouden. Er was door zuster Thea te weinig zalf op de wond gedaan gisteren en daardoor was het gaas gaan vastplakken. Heel vervelend maar vooral heel pijnlijk. Uiteindelijk moest het gaas nat gemaakt worden om het los te krijgen. En toen ging het allemaal flink bloeden. Heel de tafel was nat van het water en het bloed. Maar nu kreeg ze een heel fijne slagroomzalf erop. Een flinke kwak en toen was de pijn ook snel over. Je zag de opluchting gewoon over haar gezicht schieten. Vandaag dan ook geen foto kunnen maken. Ze moest vastgehouden worden, getroost en de verbandwissel moest vooral snel gebeuren. Dan is een foto niet belangrijk meer. Maar de wond zag er in elk geval lelijk uit. Niet beter dan gisteren en al helemaal niet zo mooi als de laatste foto. Veel bloed en viezigheid. Dus de hoop is dat het morgen wél beter is. Dan zou er besloten kunnen worden om over te gaan op vette gazen ipv zalf. Dat kan sowieso langer blijven zitten en als de huid dan wél hersteld hoeft het gaas niet iedere keer vervangen te worden. Een stuk minder pijnlijk! Daarnaast zijn we de ziekenhuisbezoeken natuurlijk al lang zat dus een pauze in de dagelijkse martelingen is mooi meegenomen. Terug naar Hannah. Zodra ze weer goed en ingepakt en wel in de stoel zat wilde eigenlijk het liefste weg. Toen kon ze wel honderd-uit praten over van alles om het maar snel weer te vergeten. En onderweg naar huis hebben we lekker nog chocolademelk gedronken om de moed van onze kanjer te vieren. Want een kanjer dat is het! Van de zuster heeft ze vandaag verband en gaten-panty meegekregen om de pop mee te verbinden. Dat hebben we vandaag natuurlijk gedaan en dit is het resultaat. Morgen neemt ze pop mee om aan de zusters te laten zien.

De rolstoel is trouwens een groot succes. Voor hij bezorgd was had ze het er al over dat je dan met je handen aan de wielen kan draaien en dat je zelf dan kan rijden. Ze is ook helemaal enthousiast en kan geen moment stilzitten als ze er in zit. Ze zit constant te draaien aan de wielen en wil het liefst zelfs rijden. Nu gaat dat nog een beetje traag aangezien haar armen er een beetje kort voor zijn, maar als je even niet oplet zit ze al bij de deur van opa en oma terwijl ze eigenlijk aan tafel moest zijn... Voor nu ligt ze lekker te slapen. Nu we de babyfoon beneden hebben staan kunnen we weer horen hoe ze zichzelf in slaap kletst/zingt. Vanavond was haar zeehond knuffel de klos. Hij was ziek en moest steeds spugen: ga maar even spugen, bleeeegh. En dat een aantal keer. Dat is dan toch wel weer hilarisch, en met een lach verwerk je de traumatische dingen beter toch?

woensdag 12 september 2012

Weer een dag voorbij

Vandaag begon met de nacht. Hannah schrok van een mug, een keer of twee. Moest plassen, een keer of drie... Dus echt diep slapen deden we niet. En dat in combinatie met het vele sjouwen, heen en weer reizen naar het ziekenhuis én gewoon de situatie op zich zorgt ervoor dat we een beetje hebben uitgeslapen. Een beetje, want écht helpen doet het natuurlijk niet. Maar het positieve was wel dat ze geen pijn had. Dat heeft ze alleen tijdens het staan, dan zwelt het een beetje op, trekt het gewicht aan de huid etc. Dus naar de wc gaan is geen leuke actie. Maar helaas moet het vaak zat. Dan merk je pas hoe vaak he, als je haar tillen moet. Het heen en weer rijden in de buggy of bugsy zoals we hem nu noemen, het heen en weer rijden in dat ding is niet makkelijk. Hij heeft al een handleiding en stop daar dan nog 20 kilo in en dan heb je een onhandelbaar iets. Gelukkig komt morgen de rolstoel die we maandag hadden besteld en dan zal het rijden van Hannah sneller en gemakkelijker gaan. En waarschijnlijk overleeft de buggy het niet trouwens. En dan het ziekenhuis bezoek. Niet één van de favoriete onderwerpen om over te praten. En als je het Hannah vraagt zegt ze ook, het was wel een leuke dag (dus niet over enthousiast ook) maar het ziekenhuis vind ik niet leuk. Vandaag hadden we niet de gezellige zuster Inge (die moest waarschijnlijk herstellen van het knijpen in haar hand van gisteren). Vandaag hadden we zuster Thea, en die kan dr niks van. Wat een geklungel en gekluns zeg! Ik had het beter zelf kunnen doen, maar ik was druk met het vasthouden van Hannah en haar troosten uiteraard. Vandaag ook geen foto gemaakt. Het zag er niet zo mooi uit als gisteren, maar eerder erger. Meer nep huid die los was gekomen en meer bloed. Het deed even goed zeer. En dat zal nog wel even zo blijven helaas. Het zag er dus niet zo heel erg goed uit. We hadden gehoopt dat ze vandaag verband zou krijgen wat een dag of twee kon blijven zitten. Maar helaas, morgen en vrijdag weer terugkomen. Dan proberen ze of er vrijdag een verband geplaatst kan worden wat langer kan blijven zitten, ook om de huid wat meer rust te geven. Laten we hopen dat de huid inderdaad zover vooruit gaat dat we na vrijdag weer even rust hebben. Vanavond was ze weer helemaal gesloopt. Moe moe en nog eens moe, terwijl ze niet eens veel gedaan heeft, uiteraard. Ze heeft ook minder zetpillen gehad vandaag en op zich ging dat wel goed. Nu vanavond toch wel gegeven zodat ze in ieder geval lekker kan slapen. De babyfoon staat weer in haar kamer en tot nu toe is het lekker stil.

dinsdag 11 september 2012

Vandaag begon met een slechte nacht

En zo is het maar net. Het begon gisteravond al. Nadat ik mijn blog koud online had staan hoorde ik haar huilen. Het deed heel erg zeer en ze had geroepen maar ik kwam niet! (tijd om even de babyfoon op te zoeken dus) Ze voelde aardig warm aan en ze lag maar te woelen en te doen, en kon gewoon niet slapen. Ze wist niet of ze het nu warm of koud had, moest plassen of niet, helemaal overmand door de pijn. Ik heb haar nog een zetpil gegeven en na een wc bezoek en bekertje water ging ze slapen. Vervolgens heeft ze ons vannacht nog een paar keer wakker gehouden omdat het gewoon zeer deed, ze niet lekker lag of omdat ze gewoon moest plassen. Uiteindelijk was ze om zeven uur wakker en wilde ze niet meer in bed blijven. Aangekleed, zetpil erin en ontbeten. Na het ontbijt hebben we Hannah aan een filmpje gezet en ben ik de stad in gegaan voor een reserve voorraad zetpillen, kniekousen ipv sokken, en eventueel een losse trainingsbroek met brede pijpen. Dat laatste heb ik niet gevonden, wel boxers ipv onderbroeken die gaan namelijk een stuk makkelijker over haar been. Na de lunch was het helaas al weer tijd om naar Groningen te rijden. Onderweg werd er wat heen en weer geklets maar niet over het wisselen van het verband. In het ziekenhuis werd Hannah al wat drukker en in de behandelkamer was het ineens stil. Toen zuster Inge binnen kwam betrok haar gezicht al. Het verschonen was net als gisteren pijnlijk, maar omdat de zalf nu een 'nep'huidje (bruin/groen) heeft gevormd is dat deel minder pijnlijk en is de pijn ook snel weer weg. De dokter heeft uitgelegd dat als Hannah haar been teveel gebruikt/beweegt verschuift het verband en trekt het nephuidje eraf (de rode plekken).

Positief is dat de huid ging bloeden dus de doorbloeding eronder is nog goed. Dat zal het herstel ook bevorderen. Hannah heeft wederom zalf erop gekregen maar de zuster smeerde het uit op een gaasverband en deed het daarna op de huid. Op die manier is het minder martelend. Alles is weer ingepakt en toen mochten we weer naar huis. Vandaag mocht Hannah weer wat meenemen voor haar moed, dit keer mocht ze kiezen en heeft ze een ringetje en een boekje gekozen. Zelf hebben we een armbandje gekocht waar ze iedere ziekenhuisdag een bedeltje op mag doen. Ze heeft er nu al drie.

Je staat versteld hoe sterk en veerkrachtig zo'n kind van 4 eigenlijk is. Ze heeft uiteraard gehuild en was heel verdrietig. Maar omdat het zeer deed mocht ze zuster Inge knijpen en dat heeft ze dan ook gedaan. Onderweg naar huis deed het al veel minder zeer dan gisteren en vanavond ook. Goede hoop op een goede nachtrust, duimen jullie mee?

maandag 10 september 2012

Vandaag was geen fijne dag

En dat dekt de lading wel eigenlijk. Vannacht had Hannah goed geslapen. Gisteravond was ze al weer in bed voor wij doorhadden dat ze naar de wc ging. En negen van de tien keer was ze al opgestaan voor wij wisten dat ze ergens heen wilde. Geen pijn dankzij de zetpillen zorgde ervoor dat ze dus ook niet doorhad dat ze voorzichtig moest zijn. Gisteravond was het verband nog verder naar beneden gezakt en daardoor moesten we er aan de bovenkant nog een stukje zalf, gaas en verband op doen. Bij het opstaan geen moeilijkheden meer in de trant van help eens mama? Terwijl ik probeerde ontbijt klaar te maken. Ze liet zich al aardig bedienen. Wel doorgegaan met de zetpillen omdat ze in de middag naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis begon Hannah hem al te knijpen. Bent u hier al eens geweest? Nee. Heeft u wel eens zo'n dokter gezien? Nee nog nooit. Ik vind het eng, ik wil niet. En nog meer van dat soort zinnen. Ze was gelukkig snel aan de beurt en toen begon de ellende. Het verband moest eraf en toen kon je goed zien waar het wondvocht vandaan kwam. Een aantal grote blaren waren open geknapt en daar zat allemaal viezigheid. De zuster ging wassen met zeep en boende de hele huid schoon. Ik kreeg er alleen al tranen van in mijn ogen om het te zien. Hannah werd eerst bleek en begon toen te gillen tot ze rood zag. Niet alleen op dr been maar ook in dr gezicht zag ze rood. Het prikte en deed verschrikkelijk zeer. Maar toen kwam de volgende kwelling: de zalf. Waar er gisteren nog kapotte huid lag om de pijn op te vangen, is er nu helemaal niks tussen het been en de zalf. Dus die bijt als een gek. Volgende lading schreeuwen uiteraard. Het is maar goed dat ze nog geen scheldwoorden kent... Maar ondanks de pijn en het huilen luisterde Hannah goed. Het verband moest door haar onderbroekje en om haar buik en weer terug. Toen moest er nog een soort gaaskous overheen, ook over haar buik. Ze moest dus even staan om dat te doen en ze werkte goed mee. Ze luisterde ook goed naar de uitleg en begreep alles wel. Zo knap van haar! Onderweg naar huis werkte de zetpil nog. Even gestopt bij de MC voor een lekker ijsje. Het been prikte nog wel en toen ze even in slaap viel lag ze te trekken met dat been. Maar toen we thuis waren begon de pijnstilling uit te werken en zat ze niet lekker meer, wilde in de buggy, uit de buggy, op de bank, op schoot. Ze zat gewoon niet lekker meer. Dus hup weer een zetpil erin en nog even Nemo uitgekeken.

Nu ligt ze lekker te slapen. Een opgerolde deken onder haar been zodat hij niet recht hoeft te liggen. Fijn om te weten dat ze nu slaapt, en hopen en bidden dat ze goed mag blijven slapen vannacht. De zetpillen liggen al in de aanslag... De diagnose of het 2e of 3e graads is is niet genoemd. Erg duidelijk is het ook niet omdat nu dus alles zeer doet op die plek. Maar omdat het wel allemaal rood ziet vermoed ik toch 2e graads. Ze moet nu morgen en overmorgen terugkomen voor eenzelfde verbandwissel. De huid had het vandaag hard te verduren, eerst de kapotte huid eraf geschrobd en dan is er niks meer van over. Morgen zal de huid waarschijnlijk al een beschermlaagje gevormd hebben zodat het minder pijnlijk is. Maar Hannah zal het vanzelf wel ervaren. De hoop is dat het woensdag zover gevormd is dat er volstaan kan worden met vette gaas ipv de zalf. Dat mag dan 2 dagen blijven zitten. En als ik goed oplet of iemand meeneem die het verwisselen kan dan kunnen we om en om het thuis doen en in het ziekenhuis. Zodat we niet elke keer naar Groningen hoeven. Normaal geneest een brandwond binnen 2 weken. Dan is het dicht zeg maar, dan kunnen er nog wel hier en daar kleine plekjes zijn. We hopen op het beste, maar houden rekening met het ergste. We hebben een rolstoel voor haar besteld en hopen dat die morgen bezorgd wordt. Ze mag in principe naar school, is ook goed voor de afleiding, maar dan moet ze op de wc geholpen worden en dat zie ik de juf niet doen. Die heeft nog 25 andere leerlingen én daarvan zijn er zeker 10 nieuw op school (groep 1). De afgelopen week leek het niet alsof ze al een beetje structuur had dus we laten haar gewoon thuis. Ze mag dus wel een klein stukje lopen om bijvoorbeeld naar de rolstoel te komen of de wc etc. Maar verder moet ze blijven zitten. Ze mag niet: zelf opstaan, zelf naar de wc, zelf uit/aankleden. Alles om te voorkomen dat het verband gaat verschuiven. Omdat het op het bovenbeen zit gebeurd dat snel genoeg helaas. Dus... vandaag was geen leuke dag. En morgen zal het ook niet halen in de top tien denk ik...

zondag 9 september 2012

Het 'genot' van een kopje thee werd een bezoek aan de EHBO

Vanmorgen zaten we zoals altijd met z'n allen aan tafel te ontbijten.
Een hoop gekeuvel en gedoe altijd en super gezellig.

Hannah zat naast Oma en die was voor haar een kopje thee aan het inschenken voor Hannah en Sem. Sem zat met zijn hand boven zijn beker een beetje te blazen. De thee was nog heet en er moest nog koud water bij. Oma wilde net zeggen dat dat niet slim was toen Hannah het ook deed en zo de beker omstootte.
De thee ging over haar linkerbeen.

We hebben haar been meteen onder de kraan gehouden en zeker een halfuur gekoeld met lauw water. Uiteindelijk lag ze helemaal te bibberen en toen zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Assen gereden. Onderweg een natte theedoek erop en die nat gehouden zodat het niet vastplakte.

Ze heeft uiteindelijk 4% verbrand (een plek van 25 bij 15 cm ongeveer) bovenop haar linkerbeen. Een kleine plek op haar enkel en linkerhand en een blaar op haar linker ringvinger. Dikke laag zalf erop, vette watten, steriel gaas en verband eromheen.
Morgen moeten we om 2 uur in het Brandwondencentrum van het Martini-ziekenhuis in Groningen zijn.

Hannah was heel erg flink, tijdens het koelen heeft ze uiteraard gehuild en gegild en niks was goed. We hebben gezongen, geknuffeld en haar knuffelhond gehaald. Toen de kraan uitging heeft ze niet meer gehuild. Wel een beetje sip gekeken toen er iets gebeurde waar ze geen controle over had. Maar zolang we alles duidelijk uitlegden was het goed. De dokter mocht gewoon aan haar been zitten en voelen en ze heeft zelfs gezien hoe het been er nu uit ziet en dat is niet mooi!

Het verband schuift en beweegt wel door de dikke laag zalf dus ze moet heel erg stil zitten. Dankzij de zetpil kan ze in elk geval nog lachen en zegt ze dat het niet zeer doet. Ze ligt nu op de bank met Sem en Matthias naar Winnie the Pooh te kijken. En we zien wel hoe het loopt nu.