donderdag 13 september 2012

Gaat er nog iets vooruit?

Vandaag begon de dag eigenlijk best wel goed. Allemaal beter geslapen, Hannah vooral natuurlijk, en dan begin je je dag toch anders. Hannah geeft aan bijna geen pijn te hebben en daar wordt je dan uiteraard ook vrolijker van. Ze kan zichzelf ook aardig vermaken en dat vind ik heel knap van haar!

Maar ja, toch was het na de lunch weer tijd om te gaan. Ze wordt al sip als je erover praat dus dat doen we zo min mogelijk. Nu was ze net blij gemaakt met haar nieuwe rolstoel dus de gedachte aan pijn werd snel weggedrukt. In het ziekenhuis kwamen we weer in de roze lift en eigenlijk nemen we alleen die lift maar. Toen we weer terug moesten waren we zelfs in staat om te wachten tot de roze er was maar dat hoefde niet. Maar ja, als je dan aan de beurt bent dan is de lol er toch wel af. Niks ter wereld kan de pijn weg nemen en dan breekt je hart keer op keer. Ze weet wat er komt en toch blijft ze heel netjes liggen en meewerken. Maar vanmiddag moesten we haar toch wel heel goed vasthouden. Er was door zuster Thea te weinig zalf op de wond gedaan gisteren en daardoor was het gaas gaan vastplakken. Heel vervelend maar vooral heel pijnlijk. Uiteindelijk moest het gaas nat gemaakt worden om het los te krijgen. En toen ging het allemaal flink bloeden. Heel de tafel was nat van het water en het bloed. Maar nu kreeg ze een heel fijne slagroomzalf erop. Een flinke kwak en toen was de pijn ook snel over. Je zag de opluchting gewoon over haar gezicht schieten. Vandaag dan ook geen foto kunnen maken. Ze moest vastgehouden worden, getroost en de verbandwissel moest vooral snel gebeuren. Dan is een foto niet belangrijk meer. Maar de wond zag er in elk geval lelijk uit. Niet beter dan gisteren en al helemaal niet zo mooi als de laatste foto. Veel bloed en viezigheid. Dus de hoop is dat het morgen wél beter is. Dan zou er besloten kunnen worden om over te gaan op vette gazen ipv zalf. Dat kan sowieso langer blijven zitten en als de huid dan wél hersteld hoeft het gaas niet iedere keer vervangen te worden. Een stuk minder pijnlijk! Daarnaast zijn we de ziekenhuisbezoeken natuurlijk al lang zat dus een pauze in de dagelijkse martelingen is mooi meegenomen. Terug naar Hannah. Zodra ze weer goed en ingepakt en wel in de stoel zat wilde eigenlijk het liefste weg. Toen kon ze wel honderd-uit praten over van alles om het maar snel weer te vergeten. En onderweg naar huis hebben we lekker nog chocolademelk gedronken om de moed van onze kanjer te vieren. Want een kanjer dat is het! Van de zuster heeft ze vandaag verband en gaten-panty meegekregen om de pop mee te verbinden. Dat hebben we vandaag natuurlijk gedaan en dit is het resultaat. Morgen neemt ze pop mee om aan de zusters te laten zien.

De rolstoel is trouwens een groot succes. Voor hij bezorgd was had ze het er al over dat je dan met je handen aan de wielen kan draaien en dat je zelf dan kan rijden. Ze is ook helemaal enthousiast en kan geen moment stilzitten als ze er in zit. Ze zit constant te draaien aan de wielen en wil het liefst zelfs rijden. Nu gaat dat nog een beetje traag aangezien haar armen er een beetje kort voor zijn, maar als je even niet oplet zit ze al bij de deur van opa en oma terwijl ze eigenlijk aan tafel moest zijn... Voor nu ligt ze lekker te slapen. Nu we de babyfoon beneden hebben staan kunnen we weer horen hoe ze zichzelf in slaap kletst/zingt. Vanavond was haar zeehond knuffel de klos. Hij was ziek en moest steeds spugen: ga maar even spugen, bleeeegh. En dat een aantal keer. Dat is dan toch wel weer hilarisch, en met een lach verwerk je de traumatische dingen beter toch?

Geen opmerkingen: