maandag 10 september 2012

Vandaag was geen fijne dag

En dat dekt de lading wel eigenlijk. Vannacht had Hannah goed geslapen. Gisteravond was ze al weer in bed voor wij doorhadden dat ze naar de wc ging. En negen van de tien keer was ze al opgestaan voor wij wisten dat ze ergens heen wilde. Geen pijn dankzij de zetpillen zorgde ervoor dat ze dus ook niet doorhad dat ze voorzichtig moest zijn. Gisteravond was het verband nog verder naar beneden gezakt en daardoor moesten we er aan de bovenkant nog een stukje zalf, gaas en verband op doen. Bij het opstaan geen moeilijkheden meer in de trant van help eens mama? Terwijl ik probeerde ontbijt klaar te maken. Ze liet zich al aardig bedienen. Wel doorgegaan met de zetpillen omdat ze in de middag naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis begon Hannah hem al te knijpen. Bent u hier al eens geweest? Nee. Heeft u wel eens zo'n dokter gezien? Nee nog nooit. Ik vind het eng, ik wil niet. En nog meer van dat soort zinnen. Ze was gelukkig snel aan de beurt en toen begon de ellende. Het verband moest eraf en toen kon je goed zien waar het wondvocht vandaan kwam. Een aantal grote blaren waren open geknapt en daar zat allemaal viezigheid. De zuster ging wassen met zeep en boende de hele huid schoon. Ik kreeg er alleen al tranen van in mijn ogen om het te zien. Hannah werd eerst bleek en begon toen te gillen tot ze rood zag. Niet alleen op dr been maar ook in dr gezicht zag ze rood. Het prikte en deed verschrikkelijk zeer. Maar toen kwam de volgende kwelling: de zalf. Waar er gisteren nog kapotte huid lag om de pijn op te vangen, is er nu helemaal niks tussen het been en de zalf. Dus die bijt als een gek. Volgende lading schreeuwen uiteraard. Het is maar goed dat ze nog geen scheldwoorden kent... Maar ondanks de pijn en het huilen luisterde Hannah goed. Het verband moest door haar onderbroekje en om haar buik en weer terug. Toen moest er nog een soort gaaskous overheen, ook over haar buik. Ze moest dus even staan om dat te doen en ze werkte goed mee. Ze luisterde ook goed naar de uitleg en begreep alles wel. Zo knap van haar! Onderweg naar huis werkte de zetpil nog. Even gestopt bij de MC voor een lekker ijsje. Het been prikte nog wel en toen ze even in slaap viel lag ze te trekken met dat been. Maar toen we thuis waren begon de pijnstilling uit te werken en zat ze niet lekker meer, wilde in de buggy, uit de buggy, op de bank, op schoot. Ze zat gewoon niet lekker meer. Dus hup weer een zetpil erin en nog even Nemo uitgekeken.

Nu ligt ze lekker te slapen. Een opgerolde deken onder haar been zodat hij niet recht hoeft te liggen. Fijn om te weten dat ze nu slaapt, en hopen en bidden dat ze goed mag blijven slapen vannacht. De zetpillen liggen al in de aanslag... De diagnose of het 2e of 3e graads is is niet genoemd. Erg duidelijk is het ook niet omdat nu dus alles zeer doet op die plek. Maar omdat het wel allemaal rood ziet vermoed ik toch 2e graads. Ze moet nu morgen en overmorgen terugkomen voor eenzelfde verbandwissel. De huid had het vandaag hard te verduren, eerst de kapotte huid eraf geschrobd en dan is er niks meer van over. Morgen zal de huid waarschijnlijk al een beschermlaagje gevormd hebben zodat het minder pijnlijk is. Maar Hannah zal het vanzelf wel ervaren. De hoop is dat het woensdag zover gevormd is dat er volstaan kan worden met vette gaas ipv de zalf. Dat mag dan 2 dagen blijven zitten. En als ik goed oplet of iemand meeneem die het verwisselen kan dan kunnen we om en om het thuis doen en in het ziekenhuis. Zodat we niet elke keer naar Groningen hoeven. Normaal geneest een brandwond binnen 2 weken. Dan is het dicht zeg maar, dan kunnen er nog wel hier en daar kleine plekjes zijn. We hopen op het beste, maar houden rekening met het ergste. We hebben een rolstoel voor haar besteld en hopen dat die morgen bezorgd wordt. Ze mag in principe naar school, is ook goed voor de afleiding, maar dan moet ze op de wc geholpen worden en dat zie ik de juf niet doen. Die heeft nog 25 andere leerlingen én daarvan zijn er zeker 10 nieuw op school (groep 1). De afgelopen week leek het niet alsof ze al een beetje structuur had dus we laten haar gewoon thuis. Ze mag dus wel een klein stukje lopen om bijvoorbeeld naar de rolstoel te komen of de wc etc. Maar verder moet ze blijven zitten. Ze mag niet: zelf opstaan, zelf naar de wc, zelf uit/aankleden. Alles om te voorkomen dat het verband gaat verschuiven. Omdat het op het bovenbeen zit gebeurd dat snel genoeg helaas. Dus... vandaag was geen leuke dag. En morgen zal het ook niet halen in de top tien denk ik...

Geen opmerkingen: